Projektowanie w Photoshopie – od amatora do drukowego guru
Photoshop to jak kuchnia molekularna grafiki – pozwala tworzyć niesamowite efekty, ale bez znajomości podstaw możesz łatwo przygotować projekt, który wywoła łzy w oczach drukarza. Jeśli właśnie odkryłeś, że narzędzie "pieczęć" nie ma nic wspólnego z urzędem, a warstwy mnożą się jak króliki, czas na szybką lekcję projektowania z myślą o druku.
Po pierwsze: rozdzielczość to nie jest sugestia
Zanim zaczniesz projektować, upewnij się, że twój dokument ma odpowiednie parametry. Drukarnie nie lubią niespodzianek, a najmniej lubią pliki w rozdzielczości 72 dpi, które ktoś próbuje wydrukować w formacie billboardu. Dla druku standard to 300 dpi – i nie, zwiększenie rozdzielczości już po stworzeniu projektu nie zadziała (to tak, jakby powiększać zdjęcie z gazety i liczyć, że nagle zobaczysz więcej szczegółów). Jeśli projektujesz wizytówkę (90×50 mm), ulotkę A5 (148×210 mm) czy plakat A3 (297×420 mm), ustaw odpowiedni rozmiar od razu przy tworzeniu nowego dokumentu.
CMYK kontra RGB – wojna, która nie musi mieć przegranych
Photoshop domyślnie pracuje w RGB, ale drukarnie kochają CMYK. Jeśli zapomnisz o konwersji przed wysłaniem pliku, kolory na wydruku mogą wyglądać tak, jakby ktoś je przepuścił przez filtr "smutny deszcz". Przejdź do Edycja > Konwertuj na profil i wybierz odpowiednią przestrzeń barwną. Pamiętaj też, że niektóre jaskrawe kolory z RGB po prostu nie mają swoich odpowiedników w CMYK – neonowy róż może zamienić się w blade wspomnienie.
Warstwy – bo porządek to podstawa (nawet w chaosie)
Projekt bez nazwanych warstw to jak szafa pełna ubrań bez półek – prędzej czy później coś zniknie. Jeśli nie chcesz spędzić wieczoru na szukaniu tego jedynego tekstu, który przypadkiem wkleiłeś pod warstwę "tło_kopia_finalna_v3", nazywaj warstwy logicznie i grupuj je. Blokowanie warstw to też dobry nawyk – nic tak nie psuje dnia jak przypadkowe przesunięcie tła w trakcie edycji drobnego szczegółu.
Tekst – czyli jak nie zmuszać ludzi do czytania z lupą
Photoshop nie jest programem do składu tekstu, ale czasem trzeba go użyć. Jeśli już musisz dodawać napisy:
Unikaj zbyt ozdobnych czcionek – niektóre wyglądają świetnie na ekranie, ale w druku zamieniają się w niezrozumiałe zawijasy.
Ustaw odpowiedni kontrast – żółty tekst na białym tle to pomysł na test sprawdzający wzrok odbiorców.
Pamiętaj o kerningu (odstępach między literami) – domyślne ustawienia czasem sprawiają, że napis wygląda, jakby litery właśnie się pokłóciły.
Grafiki – jak nie zepsuć projektu w ostatniej chwili
Wstawianie zdjęć do projektu to nie rocket science, ale kilka zasad warto znać:
Używaj obrazów w wysokiej rozdzielczości – jeśli masz zdjęcie 800×600 pikseli, nie rozciągaj go na format A4 (chyba że celowo chcesz uzyskać efekt "malarstwo punktylistyczne").
Zapisz projekt w odpowiednim formacie – do druku najlepszy jest TIFF lub PSD z warstwami, a do przesyłania – PDF z wysoką jakością. Unikaj JPEG-ów jak ognia, chyba że lubisz artefakty kompresji.
Sprawdź, czy wszystkie warstry są widoczne przed eksportem – nic tak nie boli jak wysłanie projektu, w którym brakuje połowy elementów.
Spady i marginesy – czyli gdzie nie umieszczać ważnych rzeczy
Jeśli twój projekt ma iść do druku, pamiętaj o:
Dodaniu spadów (zwykle 3 mm) – w Obraz > Rozmiar płótna możesz zwiększyć obszar roboczy.
Zachowaniu marginesów bezpieczeństwa (ok. 5 mm od krawędzi) – drukarnie tną maszynowo, a noże nie zawsze są precyzyjne jak szwajcarskie zegarki.
Nieumieszczaniu kluczowych elementów zbyt blisko krawędzi – chyba że lubisz niespodzianki w stylu "gdzie się podziało połowa logo?".
Eksport – ostatni krok przed wysłaniem do drukarni
Zanim klikniesz "wyślij", upewnij się, że:
Projekt jest w CMYK (a nie w RGB).
Rozdzielczość wynosi 300 dpi.
Wszystkie warstry tekstowe są zrasteryzowane lub zkonwertowane na krzywe (inaczej niektóre czcionki mogą zniknąć).
Plik jest zapisany w formacie, który drukarnia akceptuje (zazwyczaj PDF/X-4 lub TIFF).
Photoshop to potęga, ale wymaga dyscypliny
Projektowanie do druku w Photoshopie nie jest trudne, o ile pamięta się o kilku kluczowych zasadach. Jeśli będziesz trzymać się rozdzielczości 300 dpi, przestrzeni CMYK i porządku w warstwach, twoje projekty będą wyglądać profesjonalnie zarówno na ekranie, jak i na papierze. A jeśli coś pójdzie nie tak… cóż, zawsze możesz powiedzieć, że to eksperyment artystyczny. W końcu nawet Picasso miał swoje słabsze dni.
